Mannen die door hun vrouw ten huwelijk worden gevraagd zijn slappelingen 

- Waarom het nog steeds het meest voorkomt dat de man de vrouw ten huwelijk vraagt

Ik zou mijzelf zeker omschrijven als feminist, maar als het om het huwelijksaanzoek gaat, zou ik toch het liefst willen dat mijn vriend mij vraagt. Dat komt goed uit: Robin zegt altijd dat hij ‘nee’ zou zeggen als ik hem zou vragen. Maar wat is dat toch? Waarom is het anno 2019 nog steeds zo ongemakkelijk als de vrouw de man ten huwelijk vraagt?

Laten we eerlijk zijn, de meeste van ons zien het graag op de traditionele manier gaan: de man vraagt de vrouw, bij voorkeur op zijn knieën met een knoeperd van een ring in zijn hand. We zien dan wel een grote verandering in de bruiloftenbusiness, het idee dat mensen bij het aanzoek hebben blijft ongewijzigd. Mensen trouwen op de gekste plekken, breken met alle tradities of trouwen helemaal niet. De essentie van het huwelijksaanzoek blijft echter onveranderd. 

Dat betekent niet dat de meeste van ons het idee van een vrouw die een man ten huwelijk vraagt niet accepteren. We willen, als het om onszelf gaat, graag de traditie volgen. We vinden simpelweg dat het iets is dat de man zou moeten doen. Het hoort bij de masculiniteit van een man om op zijn knieën te gaan voor zijn vriendin. Zijn oerinstinct is immers om voor zijn gezin te zorgen. 


(tekst gaat door onder de afbeelding)
Toch zit het me niet helemaal lekker. Toen ik onderzoek deed voor deze blog kwam ik op een aantal schokkende ontdekkingen. Schokkend vanwege het gehalte van seksisme van deze bevindingen. Zo bestaat er blijkbaar een naam voor een aanzoek dat gedaan is door een vrouw: een “reverse-proposal”. Een aanzoek van een vrouw kan dus niet gewoon een proposal heten, het heeft een aparte naam nodig. In een interview met een vrouw die haar man ten huwelijk had gevraagd las ik dat zij te horen kreeg dat ze hopeloos was en haar man een slappeling. Dat gaat behoorlijk ver. Ook bestaat er in sommige landen volgens een historische traditie een speciale dag waarop vrouwen hun man ten huwelijk kunnen (lees: mogen) vragen: 29 februari, oftewel schrikkeldag (leap day in het Engels). Uiteindelijk is deze dag meer als grap bedoeld dan serieus, maar het bestaan alleen al wijst op een seksistisch denkpatroon.

Zijn we dan allemaal gedoemd tot een eeuwigheid aan masculiene traditie? Dat zou ik niet zeggen. We zitten immers in een emanciperende beweging. De #metoo discussie zorgt langzamerhand voor meer bewustwording en een veranderend wereldbeeld. Ik geloof er wel in dat het idee van een vrouw die een man ten huwelijk vraagt nóg meer geaccepteerd gaat worden. Er is zelfs al een tegenbeweging gaande. Het viel mij namelijk op dat er tegenwoordig ook verlovingsringen voor mannen zijn (ja ja, kijk zelf maar: https://www.etsy.com/nl/market/mens_engagement_ring). Ook bestaat er naast een “reverse-proposal” zoiets als een “mutual proposal”. Dat is een fenomeen dat al een aantal jaren terug gaat. Ten minste, dat is hoe mijn ouders zich hebben verloofd: het was de uitkomst van een gesprek tussen beide partijen.
Ook al blijf ik bij mijn standpunt en wacht ik geduldig de dag af dat ik ten huwelijk wordt gevraagd (mocht die dag ooit komen, no pressure), ik vind het helemaal prima als vrouwen hun vriend ten huwelijk willen vragen. Sommigen zullen het hypocriet vinden, maar ik blijf een feminist. En daarom zijn vrouwen van harte welkom bij mij. 
De inspiratie voor deze blog kwam uit het artikel: The Federline Maneuver: When Men Can't Handle Being Proposed To
Sofie van Gorkum

Sofie is proposalplanner en helpt mannen en vrouwen bij het creëren van hun unieke aanzoek. Lees hier meer over haar verhaal.